GÖKTEKİ ÇAKIL TAŞI / Isaac Asimov

 ARKA KAPAK

950’li yılların başında, daha sonra en şöhretli serileri Vakıf ve Robot’a öncülük edecek Gelecek Tarihi öykülerini yazdıktan hemen sonra Isaac Asimov ilk romanlarını kaleme aldı. Artık hem okurlara hem de yayıncılık dünyasına kendini kabul ettirmiş büyük ustanın neredeyse tüm külliyatına egemen olan Galaktik İmparatorluk evreninin ilk uzun kurguları da böylece ortaya çıktı. Nükleer felaketin Dünya’yı yerle bir etmesinden binlerce yıl sonrasını anlatan Galaktik İmparatorluk Serisi insanlığın, galaktik medeniyet ve ilk Galaktik İmparatorluk’un doğuşuna uzanan yolculuğunun başlangıcı.

1949 yılında Joseph Schwartz, emekli, mutlu bir terziydi. Sonra bir anda kendini bambaşka bir zamanda buldu. Artık ilk Galaktik İmpartorluk’un en şaşaalı döneminde, Dünya’da çaresiz bir yabancıydı. Üstelik Dünya, galaksinin varoşu olarak görülüyordu, gökyüzünde bir çakıl taşıydı ve İmparatorluk’un 200 milyon gezegeni tarafından nefret edilen bir yerdi. Çünkü hiç kimse Dünya’nın, insanlığın doğduğu yer olduğuna inanmak istemiyordu. Joseph Schwartz, topraklarının çoğunun radyoaktiviteyle mahvolduğu, altmış yaşını aşan herkesin ötanazi yapmaya zorlandığı bu yoksul Dünya’da fena bir maceraya atılacaktı.

Bir de şu sorun vardı tabii: Joseph Schwartz altmış iki yaşındaydı

YORUM

Bazı romanlar geleceği anlatır; bazıları ise geleceğin içinden bugüne bakar. Gökteki Çakıl Taşı ikinci türden.

Hikâye, Joseph Schwartz’ın bir deney sonucunda binlerce yıl ileriye gitmesiyle başlıyor. Gözlerini açtığında artık bildiği dünya yok. İnsanlık çoktan uzaya açılmış, Galaktik İmparatorluk kurulmuş ve Dünya, bu büyük düzenin içinde geri kalmış, değersiz görülen bir gezegene dönüşmüş. Schwartz ise ne olduğunu bile anlamadan kendini bu yabancı dünyanın içinde buluyor. Başta yalnızca yeni hayatına ayak uydurmaya çalışırken, zamanla Dünya’nın geleceğini ilgilendiren büyük bir çatışmanın ortasında kalıyor.

Ama Asimov’un anlattığı şey aslında sadece bir zaman yolculuğu değil. Schwartz’ın geçmişten geleceğe savrulması üzerinden, insanlığın ne kadar değiştiğini ve ne kadarının aynı kaldığını sorguluyor. Bir zamanlar insanların yaşadığı, hayat kurduğu Dünya’nın binlerce yıl sonra küçümsenen bir gezegen hâline gelmesi oldukça düşündürücü. Çünkü bugün biz de geçmişte yaşayan insanlara bakıp kendimizi onlardan daha gelişmiş görüyoruz. Peki binlerce yıl sonra insanlar bize bakıp aynı şeyi düşünmeyecek mi?

Kitap ilerledikçe teknoloji ve bilimin ne kadar gelişmiş olursa olsun, insanın bazı özelliklerinin kolay kolay değişmediğini görüyoruz. Korku, güç isteği, önyargı, çıkar çatışmaları ve kendinden farklı olanı küçümseme hâlâ var. Asimov burada bize aslında çok basit ama önemli bir şey söylüyor: Teknolojinin gelişmesi, insanın da aynı ölçüde geliştiği anlamına gelmiyor. Yıldızlara ulaşabiliriz ama bu, birbirimize karşı daha iyi insanlar olduğumuz anlamına gelmeyebilir.

Gökteki Çakıl Taşı, geçmişten geleceğe savrulan bir adamın hikâyesi gibi başlasa da, sonunda insanlığın kendisiyle ilgili bir hikâyeye dönüşüyor. Asimov bize geleceğin nasıl olacağını kesin olarak söylemiyor; daha çok, geleceğe giderken yanımızda ne götüreceğimizi düşündürüyor.

Çünkü zaman değişiyor, dünya değişiyor, teknoloji değişiyor… Ama insan değişmediğinde, binlerce yıl sonra bile aynı sorunların başka bir biçimiyle karşılaşmak mümkün.

LEZİZ KADAVRALAR- Agustina Bazterrica

 ARKA KAPAK

Her şey birdenbire oldu. Önce hayvanlara ölümcül bir virüs bulaştı. Etinden faydalanılan hayvanlar artık uzak durulması hatta yok edilmesi gereken canlılara dönüştü. Sonra besin zincirindeki hayvanların yerini insanlar aldı ve yamyamlık meşrulaştı. İnsan, artık fabrikalarda üretilen, mezbahalarda kesilen, işlemden geçerek tabakta sunulan bir besin haline geldi. Şimdi soru şu: Birbirimizi yiyecek miyiz?

Bir süre önce çocuğunu kaybeden, eşinden ayrılan, yaşlı babasının hastalığıyla uğraşan Marcos Tejo, bir et işleme tesisinde çalışmaktadır. Bir gün ikram edilen bir “dişi” sayesinde Marcos’un hayatında yeni bir sayfa açılır. Herkesin birbirini yediği kanlı bir hayat ile geçmişteki insani duyguların hatırlandığı canlı bir hayat arasında kalır Marcos. Peki böylesine korkunç bir dünyada insaniyetten bahsetmek ne kadar mümkündür?

Arjantinli yazar Agustina Bazterrica, Leziz Kadavralar’da acımasız olduğu kadar dokunaklı bir distopyaya imza atıyor.

YORUM

Agustina Bazterrica, insanları hayvanların yerine koyarak aslında alıştığımız düzeni tersine çeviriyor ve çok rahatsız edici bir ayna tutuyor: Bir canlıyı tüketilebilir hâle getiren şey nedir? 

Romanda insanların doğduğu andan itibaren sınıflandırılması, yetiştirilmesi, kesilmesi ve birer ürün olarak görülmesi; insanın önce kimliğinden, sonra haklarından ve en sonunda da insanlığından soyutlanmasını gözler önüne seriyor. Üstelik bütün bunlar büyük bir vahşet gösterisi şeklinde değil, son derece sıradan ve sistematik bir düzen içerisinde gerçekleşiyor. Romanın en ürkütücü tarafı da burada; insanların birbirini öldürmesi değil, öldürmenin gündelik hayatın sıradan bir parçasına dönüşmesi.

Romanın bir diğer çarpıcı yönü ise bu düzenin toplum tarafından zamanla benimsenmesi. İlk başta korkunç ve kabul edilemez görünen bir şey, tekrarlandıkça sorgulanmamaya ve hayatın doğal bir parçası olarak görülmeye başlanıyor. Bazterrica, böylece insanın alışma kapasitesini oldukça sert bir biçimde sorguluyor. 

İnsanlar yalnızca fiziksel olarak yok edilmiyor; isimleri, geçmişleri ve bireysellikleri de ellerinden alınıyor. Onları birer insan olarak görmek yerine yalnızca taşıdıkları özellikler ve sağlayabilecekleri fayda üzerinden değerlendirmek, romanın en sarsıcı noktalarından biri. Çünkü bir insanı yok etmenin ilk adımı, onu gözümüzde bir birey olmaktan çıkarmak olabilir.

Marcos’un hikâyesi ise bu sistemin içerisinde insan kalmanın ne kadar zor olduğunu gösteriyor. O, yaşadığı dünyaya tamamen yabancı değil; aksine onun işleyişini bilen ve bundan faydalanan birinin konumunda. Bu nedenle karakterin yaşadığı iç çatışma, romanı yalnızca bir distopya olmaktan çıkarıyor. Marcos üzerinden vicdan, suçluluk, yalnızlık, yas ve bastırılmış duygular da hikâyenin içine giriyor. Onun sistemle ilişkisi bize bazen bir düzene karşı çıkmanın yalnızca yanlış olduğunu bilmekle mümkün olmadığını hatırlatıyor.

 İnsan, yanlış olduğunu bildiği bir düzenin parçası olmaya yine de devam edebilir.

Leziz Kadavralar sadece insan eti üzerinden kurulan sarsıcı bir distopya değil; tüketim, iktidar, beden, ahlak ve alışkanlıklarımız üzerine kurulmuş karanlık bir deney. Kitap bittiğinde asıl rahatsız eden şey, romandaki dünyanın ne kadar uzak olduğu değil; bazı yönleriyle ne kadar tanıdık olduğunun farkına varmak.

HYUNAM-DONG KİTABEVİ- Hwang Bo-reum

 ARKA KAPAK

Youngju her şeyi doğru yapmıştır; üniversiteye gitmiş, düzgün bir adamla evlenmiş, saygın bir işe girmiştir. Sonra bir anda her şey altüst olur. Tükenmişlik hissiyle eski hayatını terk eder, zirvedeki kariyerini bırakır, kocasından boşanır ve hayalinin peşinden gider. Bir kitapçı dükkânı açar...

Youngju ve müşterileri, Seul’ün şirin bir mahallesinde kitapların arasına sığınırlar. Yalnız bir baristadan evli ama mutsuz bir ev hanımına ve Youngju’da özel bir şeyler olduğunu gören yazara kadar hepsinin geçmişinde hayal kırıklıkları vardır. Hyunam-Dong Kitabevi zamanla onların, hayatı nasıl yaşamaları gerektiğini öğrendiği yer haline gelir.

YORUM

Hyunam-Dong Kitabevi, bir kitabevinin etrafında gelişen sakin bir hikâyeden çok, insanın kendisine yabancılaştığı bir hayatın içinden çıkıp yeniden kendini bulma çabasını anlatıyor. Hwang Bo-reum, Yeongju’nun işini, evliliğini ve toplumun ona biçtiği başarılı hayatı geride bırakıp küçük bir kitabevi açmasını anlatırken aslında hepimizin zaman zaman kendimize sorduğu o sorunun peşine düşüyor: İyi bir hayat gerçekten nasıl yaşanır?

Yeongju’nun hikâyesinde büyük kırılmalar ya da dramatik olaylardan yanı sıra, küçük fark edişler, gündelik sohbetler ve hayatın içindeki sessiz anlar var. Kitap da tam olarak bu ritimle ilerliyor; bizi sürekli daha hızlı olmaya zorlayan hayatın karşısında biraz yavaşlamaya, nefes almaya ve kendi hayatımıza dışarıdan bakmaya davet ediyor.

Kitabevinde yolları kesişen insanların her biri farklı bir hayat mücadelesini temsil ederken ortak noktaları, kendilerinden beklenen hayat ile gerçekten istedikleri hayat arasındaki mesafe oluyor. Roman özellikle başarıyı, çalışma hayatını ve sürekli daha fazlasını isteme hâlini sorguluyor. İyi bir iş, düzenli bir hayat, para ya da toplumun onayladığı bir başarı gerçekten mutlu olmaya yetiyor mu? 

Kitap bu sorulara kesin cevaplar vermek yerine, karakterlerin hayatları üzerinden bizi kendi cevaplarımızı düşünmeye yönlendiriyor. Kitabevi ise yalnızca kitapların satıldığı bir yer olmaktan çıkıp insanların kendilerini dinleyebildikleri, birbirlerini anlayabildikleri ve hayatlarına başka bir pencereden bakabildikleri güvenli bir alana dönüşüyor.

Eserde  sevdiğim noktalardan biri ise değişimin büyük ve gösterişli bir dönüşüm olarak anlatılmaması. Yeongju’nun yeniden kendini bulması, bir anda bütün cevaplara ulaşmasından değil; ne istemediğini fark etmesinden, başkalarının beklentilerinden uzaklaşmasından ve kendi hayatının ölçüsünü kendisinin belirlemeye başlamasından geçiyor.

 Belki de bu yüzden kitap, okuduktan sonra büyük bir hikâyeden çok sessiz bir düşünce bırakıyor insanda: Kendimize ait olmayan bir hayatı başarılı bir şekilde yaşamak mı, yoksa kendi hayatımızı eksikleriyle kabul etmek mi daha önemli?

TEHLİKELİ OYUNLAR / Oğuz Atay

 ARKA KAPAK

Hikmet Benol, toplumdaki yoğun kargaşanın temelinde yatan gerçekliği araştırırken, gerçeklerle içtenlikle ilgilenmenin toplumu yönetenlerce tehlikeli görüldüğünü seziyor ve “oyun oynuyormuş gibi ilgilenme” yolunu seçiyor. Kişinin kendiyle savaşmasını ve yenmesini, kendini dönüştürmesini önemli bir sorun olarak algılamaya çağıran, çarpıcı ve sarsıcı bir roman.

YORUM

Tehlikeli Oyunları, sadece toplumla anlaşamayan, hayata bir türlü ayak uyduramayan bir adamın hikâyesi değil. Daha çok, insanın kendisiyle didişmesini, hayatta kendine bir yer bulmaya çalışırken gittikçe kendi içinde kaybolmasını anlatıyor. 

Hikmet Benol, kendisine biçilen sıradan hayatı kabul etmek istemiyor. Evlenmek, çalışmak, toplumun ona uygun gördüğü gibi yaşamak ona yetmiyor. Ama işin asıl acı tarafı şu: Bu hayata karşı çıktıkça kendine başka bir hayat kuruyor ve zamanla o kurduğu dünyanın içinde sıkışıp kalıyor. Oyunlar da tam burada devreye giriyor. Başta onun için bir kaçış, içinden geçenleri söylemenin bir yolu gibi dururken, zamanla gerçek hayatla oyun arasındaki çizgi ortadan kalkıyor.

Hikmet’i okurken insanın zaman zaman Bu adam neden böyle yapıyor? diyesi geliyor ama sonra dönüp kendine bakıyorsun. Çünkü aslında hepimizin yaptığı küçük oyunlar var. Söylemek isteyip söylemediklerimiz, olduğumuzdan farklı görünmeye çalıştığımız anlar, çevremizin bizden beklediği gibi davrandığımız zamanlar… Hikmet bunları çok daha uç bir noktada yaşıyor. İnsanlar tarafından anlaşılmak istiyor ama kendisini bile tam olarak çözemiyor. Sevgi ve Bilge’yle ilişkilerinde de biraz bunu görüyoruz; aradığı şey aslında yalnızca aşk değil, Beni gerçekten anlayan biri olsun duygusu. Hüsamettin Albay’la kurduğu ilişki ise onun kendi içindeki çatışmalarını daha görünür hâle getiriyor.

Atay'ın her zamanki gibi bütün bu ağır meseleleri anlatırken araya mizahı, ironiyi ve o kendine has tuhaflığı katması hem yorucu hem keyifli. Bazı yerlerde gülüyorsun, sonra bir cümlenin içinde yakaladığın şey yüzünden bir anda durup düşünüyorsun. 

Kitabın dili de Hikmet’in zihni gibi; dağınık, karmaşık, bazen saçma ama bir o kadar gerçek. Bu yüzden Tehlikeli Oyunlar kolay okunan bir roman değil. Bir Atay klasiği yani :)

Ama kitap bittiğinde insanda kalan şey Hikmet’in hikâyesinden çok daha fazlası oluyor. Biraz kendine, biraz hayata, biraz da oynadığın oyunlara bakıyorsun.

Belki de insanın en tehlikeli oyunu, başkalarına karşı oynadığı değil, kendisine oynadığı oyundur.

ALCHEMISED- Sen Lin YU

 ARKA KAPAK

BİR KATİL VE BİR ŞİFACI BİRİNİN BAŞLATTIĞI BU SAVAŞI DİĞERİ BİTİRECEK

Bir zamanların gelecek vadeden simyacısı Helena Marino kendi zihnine hapsolmuştu. Direniş’teki dostları vahşice katledilmiş, rezonansı bastırılmış ve bildiği dünya tamamen yok edilmişti. Uzun süren bir savaşın ardından Paladya’nın yönetimi yozlaşmış lonca ailelerinin ve Yüce Ölüm Büyücüsü’nün eline geçmiş, Sonsuz Alev’in ateşi ebediyen sönmüştü.

Direniş’in kayıtlarına göre Helena önemsiz bir şifacıdan ibaretti. Yakalanmasının ardından bir köşeye atılmış ve aylar sonra bulunduğunda da hafızasının büyük bir kısmının gizemli bir operasyonla silindiği keşfedilmişti. Acaba gerçekten önemsiz biri miydi yoksa kayıp anıları Direniş’in son umudunun anahtarını mı taşıyordu?

Zihninin derinliklerinde gömülü anıları ortaya çıkarmak artık hayat memat meselesiydi ve bu görev yeni dünyanın en güçlü ve acımasız ölüm büyücülerinden biri olan Yüce İnfazcı’ya verilmişti. Helena geçmişini koruyup eski benliğinden geriye kalan son kırıntıları kurtarmak zorundaydı ve onun için asıl savaş daha yeni başlıyordu.

Fakat gardiyanının da kendi sırları vardı ve Helena ne pahasına olursa olsun gerçekleri ortaya çıkarmaya kararlıydı.

Savaş bitti. Holdfast öldü.

Sonsuz alev söndü.

Kurtaracak hiçbir şey kalmadı.

YORUM

“Bazı insanlar savaşta ölür; bazıları ise hayatta kalır ve geriye kalan parçalarından kendilerini yeniden yapmak zorunda kalır.”

Alchemised, yalnızca karanlık bir dünyada hayatta kalmaya çalışan bir kadının hikâyesi değil; insanın hayatta kalabilmek için kendisinden ne kadar vazgeçebileceğini ve bütün bunlardan sonra hâlâ kendisi olarak kalıp kalamayacağını sorgulayan bir roman.

Romanın merkezindeki Helena Marino, savaşın ardından hafızasının önemli bir bölümünü kaybetmiş, bir zamanlar yetenekli bir simyacı ve şifacı iken artık düşmanlarının elinde bir savaş esiri. Fakat onun hafıza kaybı yalnızca hikâyenin gizemini oluşturan bir unsur değil.

 Hafıza burada doğrudan kimlikle eşleşiyor. Geçmişimizi hatırlamıyorsak hâlâ aynı insan mıyız? Bize ait olan hayatı hatırlamadan onun sahibi olabilir miyiz? Helena'nın geçmişini parça parça keşfetmesi, aslında kendi kimliğini ve hayatının üzerindeki söz hakkını yeniden kazanma mücadelesine dönüşüyor.

Kaine Ferron ise romanın ahlaki açıdan en karmaşık karakterlerinden biri. Onu yalnızca karanlık, kötü erkek karakter olarak okumak yetersiz kalıyor. Kaine, şiddetin bir sistem tarafından nasıl üretildiğini ve zamanla insanın karakterinin bir parçasına nasıl dönüştüğünü temsil ediyor. 

Roman sürekli aynı soruyu sorduruyor: Bir insan yaptığı kötülüklerden ne kadar sorumludur ve onu o hâle getiren sistemden ne kadar bağımsızdır?

Helena ve Kaine arasındaki ilişkiyi de yalnızca romantik bir yakınlaşma olarak görmek mümkün değil bence. Aralarındaki bağın merkezinde güven, korku, güç ve kırılganlık var. Sevgi geçmişte yaşananları silmiyor; fakat iki insanın birbirine bakışını değiştirebiliyor.

Ve bütün bunların üzerinde savaş var. Alchemised'de savaş, sona erdiğinde bitmiyor. Karakterlerin bedenlerinde, hafızalarında ve ruhlarında yaşamaya devam ediyor. 

Kazananlar savaşı bitirebilir; kaybedenler ise savaştan çıkamayabilir.

Belki de romanın en güçlü tarafı  burada: Hayatta kalmayı bir zafer olarak değil, insanın kendisinden geriye kalan parçalarla yeniden kim olduğunu bulma çabası olarak anlatması.

Çünkü bazen hayatta kalmak, ölmemek değil; bütün yaşananlara rağmen kendine yeniden ben diyebilmektir.

Alchemised savaşın insan psikolojisindeki kalıntıları, hafızanın kimliği oluşturmadaki rolü, iktidarın beden üzerindeki kontrolü, ahlaki gri alanlar, travma sonrası dönüşüm ve sevginin kurtarıcı olup olamayacağı üzerine kurulmuş karanlık bir fantastik roman. Evet, zaman zaman fazla uzun, ağır ve melodramatik. Evet, herkese göre değil. Ama dünyasının atmosferi, Helena'nın karakter yolculuğu ve özellikle hafıza ile kimlik arasındaki bağlantısı kitabı öne çıkarıyor.

TUHAF BİR KADIN- Leyla Erbil

 ARKA KAPAK

Leylâ Erbil'in zihinsel özgürlüğü, en başta, yapıtlarının, alışıldık edebiyat türlerinin sınırlarını zorlama sonucunu doğurmuştur. Genellikle öykücü ve romancı olarak tanınsa da, Erbil'in yaygın kabul gören bu edebi türlerle, onların klasik formlarıyla bir "sorunu" olduğu hemen her yapıtında fark edilir. Kabaca "roman", "öykü" diyebilsek de, türünü, yaslandığı geleneği ilk anda tam belirleyemediğimiz, birbirini yinelemeyen, kendine özgü yapıtlar ortaya çıkarmıştır. Yine de, belli bir tanışıklıktan sonra, bilmediğimiz bir metni elimize geçse, onun Erbil'e ait olduğunu rahatlıkla anlarız. Tuhaf Bir Kadın'ın önceleri bir öykü kitabı sanılmış olması bu bağlamda ilginçtir. Yazarın romanını "bitirmemesi" de önemlidir. Bu romanın yeni baskısında yazar, okura, Mustafa Suphi'nin kaderiyle ilgili yeni kaynaklar ulaştırır. Dikkat edilirse, tanımı gereği bitmiş, yazarından kopmuş, okura fırlatılıp orada kalakalmış bir edebi türde, romanda yapılmaktadır bu güncelleme...

YORUM

Önüne çıkan her yolu yürümek değildir büyümek; bazen yürümeye cesaret edemediğin yolların yükünü taşımaktır. Tuhaf Bir Kadın, bu yükün romanı. Leyla Erbil, Nermin'in hikâyesini anlatırken aslında tek bir kadının yaşamını değil, bir toplumun kadınlara çizdiği görünmez sınırların haritasını çıkarıyor. Çocukluktan yetişkinliğe uzanan bu yolculukta aile, din, siyaset, ahlak ve erkek egemen düzen, Nermin'in karşısına sürekli yeni duvarlar örüyor. Bu duvarların dışarıda olduğu kadar insanın kendi içinde de yükseldiğinin de bir yazımı. Özgürlüğün yalnızca kapıları açmakla değil, zihne yerleşmiş kalıpları yıkmakla mümkün olacağını hatırlatıyor.

Tuhaf Bir Kadın kolay okunan bir roman değil; sabır, dikkat ve metinle birlikte düşünülmesi istenen bir eser. Olayların peşinden sürüklenmek yerine, insanın kendi iç sesini dinlemeye zorlayan bir yapı mevcut. Romanın feminist yönü sloganlarla değil, yaşamın en sıradan anlarında bize yansıtılıyor. Nermin'in yaşadığı her çatışma, kadın olmanın toplumsal bedellerini gözler önüne sererken; baba otoritesi yalnızca aileyi değil, devletin ve ataerkil düzenin baskısını simgeliyor. Anne karakteri ise bu düzenin mağduru olmasına rağmen onu yeniden üreten trajik bir figüre dönüşüyor. Erbil, böylece kadınların maruz kaldığı baskının yalnızca erkeklerden değil, kuşaktan kuşağa aktarılan toplumsal kabullerden de beslendiğini incelikle gösteriyor.

Nermin'in "Ben kimim?" sorusu, yalnızca dönemin genç kadınlarına değil, kendi sesini bulmaya çalışanlara yöneltilmiş bir soru gibi yankılanıyor.  Tuhaf Bir Kadın, yalnızca bir roman olarak değil de  kadın kimliği, özgürlük ve birey olabilme mücadelesi üzerine yazılmış cesur bir edebiyat metni olarak hatırlayacağınız bir eser..

İÇERİDEN ÖLMEK / Rober Silverberg

 ARKA KAPAK

 “KİM OLACAĞIM BEN, KENDİM OLMAYI BIRAKTIĞIMDA?”

2004 yılında Amerika bilimkurgu yazarları­nın büyük üstadı seçilen, Hugo ve Nebula ödüllerinin gediklisi Robert Silverberg bi­limkurgu ve fantazi edebiyatının yaşayan en büyük isimlerinden biri. 1972’de yayım­lanan ve türe farklı bir pencereden ba­kan İçeriden Ölmek zengin, alaycı ve şiirsel diliyle Silverberg’ün başyapıtı.

Eşsiz bir yeteneğe, zihin okuma gücüne sahip David Selig bu yeteneğine rağmen alelade bir hayat sürüyordu. Kötülükle sa­vaşmıyor, dünyayı kurtarmıyor, üniversite öğrencileri için ödev yazarak para kazanıp boş zamanlarında insanların içini röntgen­liyordu.

Orta yaşlara yaklaştıkça Selig’in hiç bekle­mediği bir şey olmaya başlamıştı. Telepati gücünü yavaş yavaş kaybediyordu. Hayatı boyunca beyninin içinde başkalarının iç sesleri yankılanan Selig artık kendi zihni­nin sesini dinlemek zorunda kalacaktı, tıpkı diğer herkes gibi.

Yalnızlık, yas, iletişimin kaybı ve orta yaş bunalımı gibi konuları incelikle işleyen İçeriden Ölmek, iyi bilimkurgunun hangi seviyelere erişebileceğini gösteren nadir bir eser.

İçeriden Ölmek, insan olmanın ne demek olduğunu öğrenmek zorunda kalan bir süperinsanın acıklı hikâyesi.

ALINTI

“Nefret döngüsünü ben başlattım. Ben başlattım, ben, ben, ben. Ama bu döngüyü sevginle kırabilirdin isteseydin. İstemedin.”

“Sevdiğiniz birinin ruhunu değiştirmeye çalışmak, başka bir şeye dönüştükten sonra onu daha çok seveceğinizi düşünseniz bile, aşka karşı işlenmiş bir günahtır.”

YORUM

"İnsan içinde bir şeyin ölmekte olduğunu bildiği zaman gelip geçici anlardaki rastgele canlanmalara itimat etmemeyi öğreniyor."

1972 yılında yayımlanan ve bilimkurgu edebiyatının alışılagelmiş aksiyon dolu bilimkurgu kalıplarını yıkıp tamamen insanın varoluşsal sancılarına odaklanan bir yapıttır.

Başkarakterimiz  David Selig, doğuştan başkalarının düşüncelerini okuma,telepati yeteneğine sahip 41 yaşında bir adamdır. New York’ta üniversite öğrencilerinin bitirme tezlerini ve ödevlerini parayla yazarak hayatını kazanan, asosyal ve sıradan bir yaşam sürer. David için bu yeteneği hiçbir zaman çizgi romanlardaki gibi bir süper güç olmamıştır; aksine, diğer insanların zihinlerindeki tüm kirli, karanlık, sığ ve samimiyetsiz düşüncelere maruz kalmak onu hayatı boyunca insanlardan uzaklaştırmış, derin bir yalnızlığa mahkûm etmiştir.

David Selig'in yavaş yavaş kaybettiği şey yalnızca başkalarının zihinlerini okuyabilme yeteneği değil; yıllarca kendisini tanımladığı kimliği, ayrıcalığı ve varoluşuna yüklediği anlam. Roman ilerledikçe insan şu soruyla baş başa kalıyor: Bizi biz yapan gerçekten sahip olduklarımız mı, yoksa onları kaybettiğimizde geriye kalan kişi mi?

Silverberg'in kaleminde yaşlanmanın hüznü, pişmanlıkların ağırlığı, yalnızlığın sessizliği ve zamanın acımasızlığı ince ince işleniyor. Belki de "içeriden ölmek", bir anda gerçekleşen bir son değil; insanın kendisinden parçaların fark edilmeden eksilmesi, hayallerin yavaşça solması ve geçmişte bıraktığı benliğiyle vedalaşmasıdır. Bu yüzden roman, bilimkurgunun sınırlarını aşarak hepimizin içinde taşıdığı en evrensel korkulara dokunuyor.